Rode Ethiopische laarsjes voor de regen

Reisverhalen India Reisverhalen Indonesië Reisverhalen Marokko

Home

yPsters op reis

Geschreven door Joris, Ger, Thijs en Gien

zondag, 09 november 2008 09:01

Eindelijk hebben we internet gevonden in Ethiopie! We zitten dan ook niet bij de stammen in het zuiden, maar in Awassa, de grootste stad van Zuidelijk Ethiopie. Het was niet mogelijk om helemaal naar de stammen met schoteltjes, peniskokers en dergelijke te komen: het avontuur was te groot. Het regent namelijk nogal vaak. En dat is een understatement.

Op weg naar het zuiden (vanaf Addis) hebben we genoten van het prachtige landschap. We waren het er over eens dat Ethiopie het mooiste landschap heeft van alle landen die we ooit bezocht hebben. Bizarre bergformaties, afgewisseld door grote vlaktes en vulkanische meren. Daartussen wolkenformaties waar zo af en toe mega-buien uit vallen. Ook daar hebben we een bijzondere tijd te pakken, want het heeft de afgelopen 6 jaar niet geregend in November. Gelukkig zijn wij er nu het wel lekker nat is.

Die nattigheid heeft z'n weerslag: niet alleen is het lastig om te wassen (je kleding droogt niet, maar gewoon niet wassen is ook een oplossing), maar het is ook lastig om van plek naar plek te komen. Grote delen van Ethiopie hebben te kampen met overstromingen en wateroverlast. Ook Arba Minch, een stad in het zuiden van het land. Het hotel wat we daar hadden was fantastisch. Volgens de lokale bevolking was het uitzicht wat we daar hadden de op drie na beste van de wereld. Eerlijk gezegd zou dat best kunnen kloppen. Het lag tussen twee vulkanische meren in, uitkijkend over een bergrug die "the bridge of god" genoemd werd. Op die brug was een national park, waar Zebra's, Hyena's en verdwaalde leeuwen rondliepen. Niet dat we daar konden komen, want een ieder die het probeerde kwam vast te zitten. Belgen die we ontmoet hebben, hebben 2 dagen op hun jeep moeten wachten, die uiteindelijk door 2 tractors uit de diepe modder gesleept is.

De meren staan vol, dat zagen we tijdens een boottocht op zoek naar krokodillen en hippos. Beide dieren hebben we heel veel gezien. Kroko's van tussen de 5 en 7 meter, nogal impressive. Een een groep hitsige hippo's die uiteindelijk link werden op onze motorboot. Ook heel gaaf. Maar de randen van het meer waren nogal verschoven. Je zag boompjes en stukken grasland boven ht meer uitkomen, waar normaal land was.

De volgende dag zouden we verder gaan met onze tour. Helaas was de gids vast komen te zitten op zijn weg van het zuiden richting Arba Minch. Pas laat in de ochtend hebben we hem kunnen bereiken, en het bleek dat hij tijdens het oversteken van wat rivieren zijn radiator gemold had. Bummer, we moesten dus met een andere auto, en blijkbaar is het hier zo dat je als gids/driver bji je auto blijft, dus we hebben ook een andere gids. En een extra driver, je kunt je dus voorstellen dat het lekker knus is in de auto waar we nu met 6 man inzitten. Anyway, op naar het zuiden. 3 uur vanaf Arba Minch over een prima weg kwamen we bij een rivier. Voor de rivier stond een file, want de brug bleek al enige tijd ingestort. Maar, aangezien hier het merendeel van de mensen per 4x4 reist, zou je ook door het water moeten kunnen rijden. En er was een doorwaadplaats. Die ochtend hadden vrachtwagens echter door een stuurfout een deel van de ondiepe gedeeltes verwoest, waardoor het tricky was om aan de overkant te komen. Een bulldozer moest er aan te pas komen om de boel weer vlak en ondiep te maken. In plaats van dat, pakte een en ander echter anders uit: een Ethiopier raakte in heftige discussie met de bestuurder van de bulldozer, waarop de bulldozer de rivier in scheurde, en de overblijfselen van de doorwaadplaats fijn wegshovelde. Daarmee was de kans op oversteken naar het zuiden bekeken. Een aantal jeeps probeerde het toch, maar moesten het bekopen met het einde van hun voertuig: verschillende auto's zijn weggespoeld, waarna mensen en doorweekte bagage van de verdrinkingsdood gered moesten worden.

Wij zijn de volgende dag nog teruggegaan, maar zonder resultaat. Het was voor ons niet mogelijk om richting het zuiden te gaan, maar misschien nog wel erger, voor de mensen in het zuiden (ook touristen) is het niet meer mogelijk om terug te komen richting noorden. En in het zuiden is geen vliegveld, dus verschillende mensen missen nu hun vluchten. Wij hebben besloten om het zuiden te laten voor wat het is, en hebben onze weg terug richting Addis gekozen. We zijn nu in Awassa, zogezegd de grootste stad van zuid-ethiopie, waar we gisteren met Caremi (een vriendin van Joris en Thijs die in Ethiopie werkt) een biertje hebben gedronken. Daarnaast hebben we een flinke discussie over de mensen hier gehad:
Het is wel apart, op alle reizen die we gemaakt hebben, naar veel verschillende arme landen, hebben we nog nooit zoveel bedelende mensen gezien. Zelfs mensen die het in het geheel niet nodig hebben houden bij het zien van touristen direct, alsof het een reflex is, hun hand op. "YOU! YOU! YOU! - ONE BIRR! - HUNGRY!" is wat je (vooral van kinderen) een paar honderd keer per dag hoort. Als het "Hungry" element niet aan lijkt te slaan gaat men vragen om een pen, een t-shirt, een snoepje of je camera. We hebben maar wat Ethiopische woorden geleerd om (vooral) de kids weg te jagen, en we hebben er zelfs al een paar letterljk van ons af moeten slaan.

Overigens is Ethiopie misschien wel arm, uitgedrukt in geld. Maar het land zelf is enorm vruchtbaar en wij hebben nergens een voedselschaarste meegemaakt. Het lijkt er dan ook op dat vooral de jongere generatie gewend is aan voedselhulp uit de westerse landen, en daardoor geleerd hebben hun hand op te houden. Wij proberen uit te leggen dat mensen er maar voor moeten werken, en belonen ook diegene die iets doen om geld te verdienen. We kopen bij kleine marktkraampjes, en proberen het gebedel zoveel mogelijk te negeren. Alleen de mensen die het echt nodig hebben (de lammen en de blinden, of mensen met een zichtbare handicap (lepra, olifantenvoeten, uitgestoken ogen en andere open wonden, we hebben ze allemaal al gezien) krijgen wel geld. Dit doen de Ethiopiers zelf ook, dus daar laten we ons vooral door leiden.

Anyway, de sfeer is hier nog steeds prima, en met onze gezondheid ook (afkloppen). Op wat kleine maagproblemen na, en een krab over de hand van Joris door een kat, is er niets aan de hand. Even duimen dat het zo blijft, want af en toe zijn de hygienenormen ver te zoeken.

In het Noorden lijken de infra- en digitale infrastructuur iets beter te zijn, waardoor we wellicht in staat zijn iets frequenter wat verhalen op de site te zetten. Voor iedereen die het leuk vindt om een smsje te sturen (en we reageren! :-)) hebben we een Ethiopische GSM: +25191196797

Tot de volgende keer!

Joris, Gerjan, Annegien en Thijs

Commentaar

Toevoegen

Zoeken