| Onder 't mes |
 |
 |
 |
| Geschreven door Joris | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| dinsdag, 01 juli 2008 12:34 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Tonsillectomie Wat een kleine naam voor een operatie. Een lectomie. Maar helaas, de ingreep zelf was misschien klein, het herstel daarna voelt aan alsof ik al tijden ziek ben. Nu is dat ook niets voor mij, thuis zitten en niets doen. Niet praten kost me al helemaal veel moeite, maar uiteindelijk moest ik me overgeven en m'n kop houden. Lekker rustig voor Thijs! :-)
Een paar weken geleden had ik voor de zoveelste keer weer een keelontsteking. Irritant, want de laatste had me een paar weken daarvoor al ruim een week naar mijn bed verbannen. En aangezien het al de 3e keer was dit jaar, vond ik het tijd om bij de huisdokter maar eens te informeren of de KNO er niet eens naar moest kijken. De afgelopen jaren ben ik namelijk best wat ziek geweest, maar het had altijd iets met mijn keelamandelen te maken. Eenmaal een afspraak gemaakt bij de KNO was het vrij snel duidelijk: opgezet en waarschijnlijk chronisch ontstoken. Ze moeten er maar uit. Goed dacht ik, afspraak voor opname gemaakt, een rondje door het ziekenhuis langs de anesthesie en dat soort afdelingen. Een goede maand later was het dan zo ver: afgelopen woensdag 25 juni mocht ik om 9.30 me melden bij het ziekenhuis. Uiteindelijk werd pas om 12.15 verzocht of ik me om wilde kleden en in bed wilde gaan liggen, zodat ze me richting OK konden duwen. Eenmaal daar ging het allemaal vrij rap. Na een kort praatje met de verpleegsters in de distributiekamer kom je in een soort van NASA spacestation terecht. Een enorme hoeveelheid glimmend witte apparaten die allemaal veel te groot lijken voor enig nut op een menselijk lichaam. Aan één zo'n apparaat zat een meneer in een groene jas, die gelijk begon met het aanleggen van het infuus. Binnen de kortste keren voelde ik de gedwongen ontspanning vanuit mijn arm door m'n lichaam vloeien, en ging het licht uit. ---
--- Even later werd ik langzaam wakker in de recovery room. Een heerlijk gevoel had ik. Ik draaide me om, ging rechtop zitten en riep een verpleegster. Uit mijn keel kwam een soort rare, hese toon waarvan ik moest lachen. Zo ook de vrouw naast me. Ik keek haar aan, en moest opnieuw lachen. Samen gingen we maar grappen maken over de mensen die nog sliepen, en voerden we de grootste praat met de verpleging. Die zullen dat wel gewend geweest zijn, van die gasten die net geopereerd zijn en stijf staan van de morfine. Heel fijn spul... Nadat ik mijn ijsje en ijswater op had, en om een dubbele refill on-the-rocks gevraagd had kwamen de dames van de KNO afdeling mij weer halen. Ik liet me terugrijden en bedacht me wat ik later die dag zou gaan doen. Ik kon niet wachten om Thijs en mijn moeder te bellen om me te komen ophalen. Eenmaal aangekomen op de afdeling merkte ik dat ik opnieuw moe begon te worden, en het verdomde moeilijk was om een samenhangend gesprek van meer dan 3 zinnen te voeren. Ook woorden met meerdere lettergrepen waren maar lastig om in je hoofd te krijgen en uiteindelijk verstaanbaar uit te spreken. Ik heb even de andere patienten gedag gezegd en viel toen in slaap. Toen ik wakker werd had ik wat meer pijn dan de eerste keer. Opnieuw stond de verpleging klaar met een ijsje en een kan vol ijswater. Een paar slokjes en weer slapen. Om een uur of 5 kwam de dokter langs. Ik was al weer eventjes wakker en vroeg aan de arts of ik zo naar huis kon. Helaas. Hij vond het beter dat ik zou blijven, maar als ik ècht zou willen, dan zou hij me over 6 weken wel zien. Ik snapte er niet zoveel van. Ze hadden me toch beloofd dat ik weg zou mogen? Maargoed, ik dacht het zelf ook maar even aan te kijken en over een uurtje te bekijken hoe ik me zou voelen. Van al dat water moet je behoorlijk vaak naar het toilet. Om half 6 ging ik opnieuw. Schuivelend met het infuus als een oud vrouwtje aan mijn arm. Eenmaal teruggekomen in de patiëntenzaal begon de boel te draaien. Mijn knieën knikten en ik viel voorover, waarbij ik nog net mijn bed en de roep-de-verpleging-knop kon bereiken. Licht uit. Langzaam ging het licht weer aan en stonden en 3 mensen rond mijn bed. Het bed was gekanteld, mijn benen lagen hoger dan mijn hoofd. Nog steeds was ik erg licht in mijn hoofd en hoorde ik maar amper wat men zei. Op m'n hoofd lag een koud compres, en ik zag dat er een grote nieuwe zak aan mijn infuus gekoppeld werd. Uiteindelijk ving ik op dat het mijn bloeddruk was. Die was binnen een half uur van normaal weggezakt naar belachelijk laag. Reden? Zal wel bloedverlies zijn geweest. Ik schrok me wezenloos. Ik kon me amper bewegen en het zweet brak me uit. Opnieuw zakte ik weg, maar net niet genoeg om helemaal uit te gaan. Wel echoden de geluiden om mij heen en in mijn hoofd. Uiteindelijk werd ik rustiger en wat stabieler. Marry en Thijs kwamen ook op bezoek, en de schrik kwam vrij. Kon even mijn tranen niet in bedwang houden. Toch maar een nachtje blijven dan, van dat wijze inzicht werd ik nu ook steeds meer doordrongen. De uren daarna gingen een beetje als een roes voorbij. Ik heb niet geslapen, maar was ook niet vol bij. Af en toe kwam de verpleging me checken om weer tot de conclusie te komen dat mijn bloeddruk nog steeds aan de lage kant was, en het infuus weer wat hoger te zetten. Midden in de nacht - toen ik blijkbaar toch even een kwartiertje geslapen heb - werd ik wakker toen ik merkte dat mijn arm echt stijf was van het infuus. Zuster geroepen, infuus weer lager - even later bloeddruk meten en infuus weer hoger. Enfin. Ik was blij toen ik merkte dat het licht werd. Toen viel ik in slaap. Om 8 uur werd ik wakker door de wisseling van de verplegingswacht en de arts die langskwam. Hij vroeg hoe het ging, waarop ik monter antwoordde dat het wel ok was. "Nou, dan mag je naar huis". Een paar minuten later kwam een dagverpleegster ons vriendelijk doch enigszins dringend verzoeken of we wel op wilden schieten, want de volgende patienten zouden zo arriveren. --- De dagen daarna waren geen pretje. Je moet je voorstellen dat je iedere paar minuten voor een dilemma geplaatst wordt: ga je al dat spuug wat je lichaam aanmaakt - liters en liters als je dat niet wil! - wegslikken of spuug je het uit? Als je slikt, dan komen die zes messen die met roterende beweging zich langzaam een extreem pijnlijke weg naar beneden banen. Spuug je het uit, dan volg je de adviezen van de dokter niet op: vochtig houden, blijven praten, blijven drinken, blijven slikken. Ja. Pijn lijden dus. En dan die ijsjes. IEDEREEN die je vertelt dat je onder het mes moet voor je amandelen zegt standaard als eerste zin: dan mag je lekker veel ijsjes eten. Dus niet. Jawel, veel. Maar lekker? Na een paar van raketten heb je het wel gezien. Ik heb echt pakken van die krengen op! Ik kan geen waterijs meer zien! Maar helaas, dat is wel ongeveer het enige wat je kunt eten. Ik heb nog nooit zo'n enorme trek gehad in een hard pistoletje met oude kaas. Heerlijk, zo eentje waar de kruimels in je verhemelte prikken. Of een hamburger. Of chips. Tacochips, die driehoekige met een laag kaas d'r over. Maar alleen bij het denken daaraan begon mijn keel al bijna te bloeden... Een paar dagen lang was het helaas niets anders dan waterijs, ijswater en pijnstillers; heel veel pijnstillers. --- Nu ben ik weer een klein beetje aan het opknappen. Een week geleden dus nu heb ik nog wel pijn in mijn keel, nog een heel klein beetje pijnuitstraling naar mij oren, maar echt weinig meer ten opzichte van de afgelopen dagen. Ik heb ook eindelijk weer een beetje vast kunnen eten! Nog niet die pistoletjes met oude kaas, maar een zacht bolletje met een zacht gekookt eitje is ook verukkuluk als afwisseling op de vlatjes, yoghurtjes en waterijsjes van de afgelopen dagen. Ik ben zelfs vanmorgen even naar buiten geweest! Nog een dagje thuiszitten, en ik denk dat ik mijn collega's weer ga verblijden met een bezoekje. Terug aan het werk!
Powered by !JoomlaComment 3.20
3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Laatst aangepast op maandag, 28 juli 2008 21:39 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
Jaaaaa, heb erop geoefend! ;-)
LEUK! je moet op tv man .. echt cool.
Je moet naar mail.yppy.com gaan, ande...
Hoi Joris, We probern een berichtj...